Irlandia

Legalna praca
Rynek pracy: otwarty od maja 2004 r.

Formalności
• pozwolenie na pracę: nie wymagane
• pozwolenie na pobyt: wymagane w przypadku pobytu dłuższego niż trzy miesiące. Załatwia się je w urzędzie imigracyjnym lub lokalnym posterunku policji. Dostaniesz je, jeśli udowodnisz, że pracujesz lub prowadzisz własną firmę. Dokument jest ważny 5 lat

Praca dla:
budowlańców, informatyków, kierowców, piekarzy, rzeźników, lekarzy, pielęgniarek, farmaceutów, bankowców. W sezonie łatwo o posadę kelnera, barmana lub pracę przy sprzątaniu.

Zarobki.
Minimalna pensja to 7,65 euro za godzinę. Średnie tygodniowe zarobki w przemyśle - ok. 650 euro, w budownictwie 820 euro, a w sektorze publicznym - 740 euro więcej.

Przydatne linki.
Ambasada RP w Dublinie Na stronie porady dla Polaków wyjeżdzających do Irlandii ENTEMP Ministerstwo Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia Rządu Irlandii FAS Irlandzkie służby zatrudnienia Gazeta.ie Portal irlandzkiej Polonii Top Jobs Strona z ofertami pracy w Irlandii Polish Centre Portal z informacjami kulturalnymi

Zarobki minimalne.
Zgodnie z ustawą o zarobkach minimalnych (The National Minimum Wage Act 2000), od początku nowego roku minimalna płaca wzrosła z €7.65/h do €8.30. Prawo do minimalnego wynagrodzenia na tym poziomie ma każdy, kto podjął pracę w przeciągu jakichkolwiek dwóch lat po ukończeniu 18. roku życia. Według irlandzkich założeń, podniesiona 1. stycznia 2007 roku stawka, ma ulec kolejnemu podwyższeniu w najbliższym czasie. Od 1. lipca płaca minimalna ma wynosić €8.65/h

Zasady zatrudnienia i warunki pracy.
Republika Irlandii jest jednym z pierwszych krajów (wraz z Wielką Brytanią), kóre otworzyły swoje rynki pracy dla obywateli nowych państw członkowskich Uni Europejskiej, w tym Polski. Jeżeli chcesz pracować w Irlandii musisz posiadać irlandzki numer ubezpieczenia społecznego (PPS – Personal Public Service Number). Aby go uzyskać, udaj się do miejscowego Wydziału Spraw Społecznych i Rodziny. Więcej informacji o składaniu wniosków i wymaganiach są dostępne pod telefonem 01-8748444 lub na stronie http://www.welfare.ie/topics/ppsn/apply.html.

Rodzaje umów o pracę.
Jeżeli jesteś zatrudniony na terenie Irlandii i otrzymujesz regularną zapłatę lub stałą pensję, automatycznie posiadasz umowę o pracę, bez względu na to, czy została ona sporządzona w formie pisemnej, czy też nie. Zgodnie z przepisami umowa o pracę musi gwarantować pewne prawa. Przykładem jest prawo do urlopu macierzyńskiego. Prawa takie są częścią umowy, nawet jeśli pracodawca i pracownik w sporządzonym kontrakcie umówią się, że ich nie stosują. Tak więc statutowe prawo do urlopu macierzyńskiego unieważnia zapis umowy pomiędzy pracownikiem i pracodawcą mówiący, iż pracownik nie ma prawa z takiego urlopu skorzystać. Całość umowy o pracę nie musi być sporządzona na piśmie, jednak Irlandzki Kodeks Pracy (Terms of Employment (Information) Act, 1994) mówi, iż pewne jej elementy muszą mieć formę pisemną. Nie dotyczy to pracowników pozostających w stosunku pracy przez okres krótszy niż miesiąc. Elementy, które muszą się znaleźć w umowie o prace to:
• pełne dane imienne pracodawcy i pracownika;
• adres pracodawcy – adres rejestracji działalności gospodarczej w przypadku, gdy pracodawcą jest firma;
• wykonywanej pracy – jeśli ma być wykonywana w różnych miejscach, to musi być to również zapisane w kontrakcie;
• rodzaj wykonywanej pracy;
• termin rozpoczęcia pracy;
• szczegóły uzgodnionego kontraktu;
• oczekiwana długość trwania umowy w przypadku umowy na czas określony;
• szczegóły dotyczące urlopów wypoczynkowych i przerw w godzinach pracy, zgodnie z prawem irlandzkim.

Rodzaje zatrudnienia.
1. Zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin. Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin mają podobne prawa do tych pracujących na pełny etat. W niektórych jednak sytuacjach, pracownik zatrudniony w niepełnym wymiarze, aby móc skorzystać z pewnych praw, musi wypracować pewną określoną ilość godzin w ustalonym okresie. 2. Zatrudnienie na czas określony Coraz więcej osób zatrudnianych jest na czas określony (lub na umowę-zlecenie). Pracujący na zasadzie odnawiania umów na czas określony są ustawowo chronieni przed nieuzasadnionym lub niezgodnym z prawem zwolnieniem. Skargę można jednak wnieść dopiero po roku nieprzerwanego zatrudnienia. 3. Okres próbny Umowa o pracę może obejmować okres próbny i zezwalać na jego przedłużenie. W trakcie tego okresu pracownikowi nie przysługują prawa z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę, chyba że pozostawał w stosunku pracy przez okres dłuższy niż jeden rok albo wypowiedzenie ma związek z przynależnością lub działaniami na rzecz organizacji związkowych, jest wynikiem zajścia pracownika w ciążę lub chęci skorzystania z urlopu macierzyńskiego.
Jeśli pracodawca odmawia przedstawienia warunków umowy na piśmie, można wnieść skargę do Rzecznika Praw (Rights Commissioner). Skargę należy wnieść w trakcie trwania zatrudnienia lub do 6 miesięcy po jego zakończeniu. Formularze zgłoszeniowe dostępne są pod adresem: The Rights Commissioner Service Tom Johnson House, Haddington Road, Dublin 4 Tel: (01) 660 9662.

Czas pracy.
Przeciętny tydzień pracy - maksymalny średni tydzień pracy liczy 48 godzin. Liczba ta może być uśredniana w okresie 4-, 6- lub 12-miesięcznym, w zależności od okoliczności. Odpoczynek Każdy pracownik ma ogólne prawo do:
• dziennego okresu odpoczynku – 11 kolejnych godzin dziennego odpoczynku w ciągu okresu 24-godzinnego,
• tygodniowego okresu wypoczynku – jeden okres 24 godzin odpoczynku poprzedzony okresem dziennego odpoczynku (11 kolejnych godzin),
• przerw w pracy – 15 minut w przypadku przepracowania więcej niż 4 i pół godziny;
• 30 minut, gdy przepracowano ponad 6 godzin, co może obejmować pierwszą przerwę. Pracownicy nocni Okres nocny to okres pomiędzy północą a 7 rano następnego dnia. Maksymalny czas pracy nocą wynosi generalnie 48 godzin tygodniowo uśrednione przez 2 miesiące lub dłuższy okres specyficznie ustalony w układzie zbiorowym, który musi być zatwierdzony przez sąd pracy.

Urlop wypoczynkowy.
Ustawa o organizacji czasu pracy (The Organisation of Working Time Act, 1997) gwarantuje maksymalnie 4-tygodniową długość corocznego urlopu wypoczynkowego. Kontrakt pracowniczy może jednak dawać większe uprawnienia. Okresy trwania urlopu przewidziane ustawą są bowiem okresami minimalnymi, a pracodawca i pracownik mogą je przedłużyć w zawartej umowie. Urlop powinien być wykorzystany w danym roku jego przysługiwania lub na życzenie pracownika w przeciągu 6 miesięcy jego trwania. Dłuższe odroczenia (znane jako ‘carrying-over’ - przeniesienia) urlopu są sprawą uzgodnień pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. Istnieją trzy sposoby naliczania urlopu wypoczynkowego:
1. I sposób – bazuje na ilości przepracowanych godzin w rocznym okresie rozliczeniowym, który biegnie od kwietnia do marca. Pracownik, który przepracował w tym czasie co najmniej 1365 godzin (tzn. średnio 26,25 godzin w tygodniu) ma prawo do 4-tygodniowego urlopu. Wielu pracodawców jako okresu rozliczeniowego używa też roku kalendarzowego.
2. II sposób – jeśli pracownik przepracował co najmniej 117 godzin w miesiącu, to należą mu się 2 dni i 8 godzin urlopu (1/3 tygodnia pracy za każdy miesiąc).
3. III sposób – 8% ilości godzin przepracowanych w rocznym okresie rozliczeniowym, ale nie więcej niż 4 tygodnie. Pracownik może wybrać tę metodę, która daje mu większe uprawnienia. Pracownik, który przepracował 8 miesięcy, ma prawo do 2-tygodniowego, nieprzerwanego urlopu wypoczynkowego. W przypadku choroby podczas korzystania z urlopu wypoczynkowego należy poprosić lekarza rodzinnego (GP) o zaświadczenie lekarskie i przedstawić je pracodawcy po powrocie do pracy. W ten sposób dni choroby nie będą się wliczały do urlopu wypoczynkowego. Większość pracowników ma prawo do zapłaty za nieprzepracowane dni ustawowo wolne od pracy. Wyjątkiem są ci, którzy przepracowali łącznie mniej niż 40 godzin w ciągu 5 tygodni przed danym dniem ustawowo wolnym od pracy. Ci, którzy się kwalifikują, mają prawo wyboru pomiędzy płatnym dniem wolnym lub jedną z poniższych możliwości:
• inny płatny dzień wolny w ciągu miesiąca;
• dodatkowy dzień urlopu;
• dodatkowa dzienna stawka płacy.
Informacje dodatkowe dotyczące urlopów i praw pracowniczych w Irlandii można uzyskać pod adresem: Dział Praw Pracowniczych Ministerstwa Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia Employment Rights Unit, Department of Enterprise, Trade and Employment, Room G05, Davitt House, 65a Adelaide Road, Dublin 2. Infolinia: 1890 201 615 Fax: (01) 631 3267 E-mail: erinfo@entemp.ie

Wynagrodzenie za pracę.
Minimalna płaca w Irlandii to € 7.65 za godzinę. W większości branż średnia stawka w 2003 r. wynosiła 13,13 euro (517,15 euro tygodniowo). W przemyśle wytwórczym średnia stawka godzinowa wynosiła 12,72 euro (498,90 euro tygodniowo). Adresy stron internetowych zawierających więcej informacji z powyższego zakresu: http://www.old.emigrant.ie/living/ http://www.vhihealthcare.ie http://www.askireland.com

Podatki.
Podatnikiem podatku w Irlandii staje się każdy, kto osiągnął dochód (jego źródło może pochodzić spoza Irlandii). Należy go uiścić w danym roku podatkowym. W latach podatkowych, w których podatnik nie był rezydentem, zapłaci tylko za zobowiązania podatkowe powstałe na terenie Irlandii. Dodatkowymi obciążeniami są: ubezpieczenie społeczne (‘Pay-Related Social Insurance’ lub PRSI) oraz w pewnych przypadkach 2% składka zdrowotna. Są one odciągane od pensji i wpłacane do Urzędu Skarbowego (The Revenue Commissioners) przez pracodawcę lub wpłacane bezpośrednio – w przypadku pracujących na własny rachunek. Status pobytowy dla celów podatkowych określany jest na podstawie ilości dni przebywania na terenie Irlandii w danym roku podatkowym. Status rezydenta uzyskuje się w dwóch przypadkach:
• jeśli w danym roku podatkowym zainteresowany przebywał na terenie Irlandii co najmniej 183 dni;
• jeśli w ciągu dwóch kolejnych lat podatkowych zainteresowany spędził na terenie Irlandii łącznie, co najmniej 280 dni (jeśli jednak w którymkolwiek z tych lat przebywał w Irlandii przez okres krótszy niż 30 dni, czas ten nie wlicza się do całości okresu).
Podatek obejmuje wszelkie dochody z pracy (włączając na przykład premie, nadgodziny, substytuty niepieniężne czy też dodatkowe profity (tzw. ‘benefit-in-kind’) tj. możliwość używania samochodu firmowego, napiwki, prezenty świąteczne od firmy itd.). Nie opodatkowane są: stypendia naukowe, zyski z papierów i bonów oszczędnościowych oraz programu oszczędnościowego Poczty Irlandzkiej (An Post) – National Instalment Savings. Podatek dochodowy od osób fizycznych Większość zatrudnionych w Irlandii płaci podatki za pośrednictwem systemu zwanego PAYE (Pay As You Earn). Polega on na tym, że pracodawca odciąga kwotę podatku bezpośrednio od twoich zarobków, po czym odprowadza ją do Urzędu Skarbowego (The Revenue Commissioners). Rozpoczynając pracę ważne jest, aby upewnić się, że pracodawca odprowadza właściwe kwoty na poczet płaconych przez zainteresowanego podatków. Należy uczynić dwie rzeczy: - dostarczyć pracodawcy numer PPS (znany dawniej jako RSI No.); numer ten jest niepowtarzalnym identyfikatorem dla usług publicznych w Irlandii – pracodawca poinformuje wtedy urząd skarbowy o rozpoczęciu u niego pracy; - złożyć podanie o certyfikat podatkowy (certificate of tax credits). W tym celu należy wypełnić specjalny formularz aplikacyjny 12A (Application for a Certificate of Tax Credits and Standard Rate Cut-Off Point); można go uzyskać u pracodawcy lub w każdym urzędzie skarbowym. Dla pewności, że pracodawca i urząd skarbowy zdążą załatwić wszystkie formalności przed datą pierwszej wypłaty, należy to wszystko zrobić zaraz po zaakceptowaniu oferty pracy (nawet jeśli jest to tylko praca wakacyjna lub na pół etatu).

Kwoty zwolnione od podatku (tzw. Tax Credits).
Istnieje kwota zwolniona od podatku (Tax Credits). Podatek jest pobierany dopiero od pewnej kwoty. Jej wysokość zależy od kwoty przysługującego zwolnienia podatkowego (Tax Credits). Przed rozpoczęciem każdego roku podatkowego każdy otrzymuje powiadomienie z urzędu skarbowego na temat kwot zwolnień, jakie przysługują oraz tzw. tabelę podatkową, mającą zastosowanie w konkretnym przypadku osoby zainteresowanej. Zmiany wynikające z Ustawy Budżetowej stosowane są automatycznie. Wraz z powiadomieniem otrzymuje się specjalny formularz TFA 1 (Revision of Tax-Free Allowances), który wypełnia się w celu wprowadzenia ewentualnych zmian, domagania się należnych dodatkowych zwolnień, powiadomienia urzędu skarbowego o zmianie okoliczności mogących mieć wpływ na zawartą w zawiadomieniu tabelę oraz kwoty zwolnień. Formularz ten można otrzymać także w każdym oddziale urzędu skarbowego.

Progi podatkowe.
W Irlandii obowiązuje dwustopniowa skala podatkowa. Dochody osób fizycznych opodatkowane są od 20% do 42%. Skala podatkowa Podmiot Dochód podlegający opodatkowaniu % osoby samotne do 25 396 euro powyżej 2042 małżeństwa o jednym dochodzie do 36 822 euro powyżej 2042 małżeństwa o dwóch dochodach do 50 790 euro powyżej 2042.

Podatek VAT.
Podstawowa stawka podatku wynosi 21%. Ponadto stosowane są dwie stawki preferencyjne: 4,3% (na zwierzęta hodowlane oraz psy wyciągowe tzw. Greyhounds) oraz 13,5% (np. na usługi budowlane). Firmy zarejestrowane w Irlandii, których sprzedaż do zarejestrowanych na VAT odbiorców w UE oraz poza nią stanowi 75% dochodu, mogą ubiegać się o stałe zwolnienie z VAT przy zakupie większości towarów i usług. Tego typu zwolnienie przysługuje wyłącznie firmom, których podstawowa działalność polega na świadczeniu dostaw towarów. Firmy spoza Irlandii oraz nie zarejestrowane w tym kraju na VAT, a które otrzymały faktury z naliczonym irlandzkim VAT-em mogą ubiegać się o jego zwrot w Urzędzie Celno-Skarbowym (The Revenue). Inne podatki i opłaty lokalne Podatek „awaryjny” (Emergency Tax) Pracodawca zmuszony jest dokonać odliczenia podatku na zasadach awaryjnych, jeśli nie otrzyma od pracownika:
• certyfikatu podatkowego (zaświadczenie o kwocie zwolnionej z podatku) z urzędu skarbowego lub formularza P45 (część 2 i 3),
• deklaracji podatkowej wystawionej przez poprzedniego pracodawcę. Oznacza to, że pracownik otrzyma czasowe jednomiesięczne zwolnienie z podatku, ale począwszy od drugiego miesiąca podatek będzie stopniowo wzrastał. W efekcie, po 4 tygodniach odbierane są wszelkie zwolnienia, a od 9 tygodnia płacona jest wyższa stawka podatku, bez względu na poziom zarobków. Więcej informacji na temat systemu podatkowego w Irlandii można uzyskać, kontaktując się z miejscowym urzędem skarbowym. Szczegółowe pytania na temat statusu pobytowego oraz opodatkowania dochodów uzyskanych przed przyjazdem do Irlandii powinny być adresowane do: Residence Section, Revenue Commissioners Government Buildings, Nenagh, Co.Tipperary Telephone: (067) 33533 E-mail: residence@revenue.ie Department of Social and Family Affairs Information Service Aras Mhic Dhiarmada, Store Street, Dublin 1 Telephone: (01) 8748444

Adresy stron internetowych zawierających więcej informacji z powyższego zakresu: http://www.brhdublin.republika.pl http://www.old.emigrant.ie/living/tax.htm http://www.revenue.ie

Zasady nabywania zasiłku dla bezrobotnych w Irlandii.
Podstawowe zasiłki dla bezrobotnych w Irlandii to:
- zasiłek dla bezrobotnych to cotygodniowe świadczenie uzależnione od wpłaconych składek ubezpieczeniowych,
- pomoc dla bezrobotnych to również cotygodniowe świadczenie, ale oparte na ocenie posiadanych środków.
Aby uzyskać Zasiłek lub Pomoc dla bezrobotnych należy być:
- bezrobotnym (tzn. co najmniej 3 dni w okresie 6 kolejnych dni),
- poniżej 66 roku życia,
- zdolnym do pracy,
- gotowym do podjęcia pracy w pełnym wymiarze godzin,
- aktywnie poszukującym pracy.
W celu uzyskania zasiłku dla bezrobotnych trzeba być osobą, która straciła pracę, czyli stracić przynajmniej jeden dzień zatrudnienia objętego ubezpieczeniem wraz z utratą dochodu.

Opieka medyczna.
Publiczna opieka medyczna świadczona jest przez Służbę Ochrony Zdrowia (HSE). Publiczne usługi zdrowotne świadczone są w szeroko rozumianych szpitalach publicznych – szpitalach Służby Ochrony Zdrowia i publicznych szpitalach społecznych. Większość z tych szpitali świadczy również usługi prywatne, ale muszą wyraźnie rozdzielić łóżka publiczne od prywatnych. Usługi pogotowia w Irlandii są po to, aby diagnozować, leczyć i dbać o poważnie chorych lub rannych pacjentów. Usługi pogotowia świadczone są przez szpitale Służby Ochrony Zdrowia, publiczne szpitale społeczne i szpitale prywatne. Niektóre szpitale są specjalistyczne np. szpitale położnicze, szpitale psychiatryczne, szpitale nowotworowe, a inne są ogólne. Duże szpitale ogólne i regionalne w Irlandii świadczą szeroki zakres usług. Mniejsze szpitale lokalne mogą nie być w stanie zająć się wszystkimi chorobami i formami terapii i może będziesz musiał zostać przeniesiony do większego lub specjalistycznego szpitala. Wszyscy mieszkający w kraju i niektóre osoby odwiedzające Irlandię mają prawo do bezpłatnego pobytu i leczenia w publicznych łóżkach Służby Ochrony Zdrowia i w szpitalach społecznych. Niektóre osoby mogą być zobligowane do płacenia pewnych opłat za szpital. Usługi ambulatoryjne w szpitalach publicznych są również bezpłatne aczkolwiek niektóre osoby mogą być zobligowane to pokrycia wstępnych opłat, o ile nie zostały skierowane przez lekarza (lekarz ogólny - GP). Jeżeli znalazłeś się w szpitalu prywatnym lub w prywatnym łóżku w szpitalu publicznym, musisz płacić zarówno za pobyt jak i za leczenie. Niektóre koszty możesz pokryć ze swojego prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego.

Wypadki i sytuacje awaryjne/ofiary wypadków.
Większość ogólnych szpitali i niektóre szpitale specjalistyczne mają oddziały pogotowia ratunkowego, do których pacjenci mogą się zgłaszać bez skierowania od GP. Jeżeli zgłaszasz się bez skierowania od GP, zapłacisz 55 euro. Jednakże, jeżeli musisz powracać na dalsze wizyty w związku z chorobą lub wypadkiem, nie musisz już ponownie płacić.

Ubezpieczenie zdrowotne.
Składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 2% odprowadza się od całości dochodu. Ubezpieczenie zdrowotne służy do rozliczania się za opiekę zdrowotną w szpitalach i gabinetach lekarskich. Zasady różnią się w zależności od firmy; zwykle firmy ubezpieczeniowe zawierają ze szpitalami umowę, że będą im płacić bezpośrednio. Zazwyczaj pacjent płaci lekarzowi za usługi medyczne, po czym wnioskuje o zwrot kosztów leczenia do firmy ubezpieczeń zdrowotnych. Ubezpieczenie zdrowotne powinno pokrywać co najmniej koszty:
• opieki dziennej, hospitalizacji, opieki nad kobietami w ciąży, rekonwalescencji, leczenia psychiatrycznego i odwykowego, półprywatnego ulokowania w szpitalu państwowym.
Niektóre firmy mogą zawierać umowy wyłącznie na określone usługi medyczne, np. stomatologiczne lub optyczne. Dokumenty niezbędne do uzyskania świadczeń medycznych Z dniem 1 stycznia 2006 r. nastąpiły istotne zmiany dotyczące dokumentów niezbędnych do uzyskania świadczeń medycznych w krajach UE/EOG. Dotychczasowy papierowy formularz E 111 przestał obowiązywać, zastąpiony przez plastikową Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Informacje o tym, co należy zrobić aby wymienić formularz E 111 na EKUZ znajdują się na stronie internetowej http://www.nfz.gov.pl/ue/index.php?katnr=5&dzialnr=6&artnr=1816
Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego nie jest jednak dowodem ubezpieczenia w Narodowym Funduszu Zdrowia uprawniającym do świadczeń zdrowotnych na terytorium Polski. Oznacza to, że osoba ubezpieczona w NFZ może posługiwać się EKUZ wyłącznie w innych państwach członkowskich. EKUZ zawiera następujące informacje: • Imię, • Nazwisko • Datę urodzenia • PESEL • Numer identyfikacyjny instytucji, która wydała Kartę, • Numer identyfikacyjny Karty • Data ważności Karty
Informacje te, to jedyne dane zawarte na Karcie. Każde państwo członkowskie wydaje Kartę we własnym języku urzędowym, zawierającą ten sam zestaw danych. Prawo do otrzymania Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego mają osoby ubezpieczone w Narodowym Funduszu Zdrowia. Każda osoba ubezpieczona, także członek rodziny, otrzymuje własną Kartę. A zatem, gdy np. na wakacje wyjeżdża czteroosobowa rodzina, każdy jej członek, w tym dzieci, powinien zaopatrzyć się w EKUZ. Karta jest wydawana osobom wyjeżdżającym czasowo do innego państwa członkowskiego, np.:
• w celach turystycznych;
• w celu odwiedzenia rodziny lub znajomych;
• w związku z krótką podróżą służbową; Irlandi;
• w celu podjęcia studiów;
• pracownikom oddelegowanym do pracy za granicę przez polskiego pracodawcę.
Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego nie przysługuje osobom, które przestały podlegać polskiemu ustawodawstwu, np. w związku z podjęciem pracy w innym państwie członkowskim, oraz osobom, których ubezpieczenie w NFZ wygasło. Aby otrzymać Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego należy złożyć wniosek w Oddziale Wojewódzkim lub Delegaturze Narodowego Funduszu Zdrowia właściwym ze względu na miejsce zamieszkania. Wniosek można otrzymać w Oddziale lub Delegaturze albo pobrać na stronie: http://www.nfz.gov.pl/ue/index.php?katnr=5&dzialnr=4&artnr=1828 EKUZ, podobnie jak dotychczasowy formularz E 111, uprawnia do korzystania z niezbędnych świadczeń zdrowotnych w innym państwie członkowskim w takim zakresie, który umożliwi kontynuowanie zaplanowanego pobytu w tym państwie w bezpiecznych warunkach z medycznego punktu widzenia. EKUZ nie daje żadnych uprawnień, jeżeli celem podróży jest odbycie planowego leczenia. Karta uprawnia do korzystania w innych państwach z opieki tylko tych placówek, które działają w ramach powszechnego systemu ochrony zdrowia. Za leczenie prywatne pacjent musi zapłacić we własnym zakresie. W większości państw także placówki, działające w ramach powszechnego systemu ochrony zdrowia, pobierają pewne opłaty od ubezpieczonych. EKUZ nie zwalnia z poniesienia tych kosztów.
Adresy stron internetowych zawierających więcej informacji z powyższego zakresu:
• http://www.irelandjobs.pl
• http://www.vhihealthcare.ie
• http://www.oasis.gov.ie
• http://www.dublin.polishembassy.ie
• http://www.isi-ireland.ie

wersja do druku poleć znajomemu powrót